U heeft toch een plotter…
Dat is wat ik te horen kreeg bij de intake van de huurboot in Griekenland deze zomervakantie. Jammer, want ik vindt een papieren kaart een grote bijdrage aan hetvaren van een goede, veilige en leuke tocht.
Digitaal navigeren is natuurlijk uitstekend. Maar in de setting waarin wij onze vakantie vierden, miste ik het toch echt wel. Situatie: boot, 51.1 ft en 9 opvarenden (1 schipper, ondergetekende, 1 CWO II, 2 CWO I en vijf passagiers).
Ik zie de Sardonische Golf, bij Griekenland, als een groot IJsselmeer met heel veel leuke eilanden. Met een beetje ervaring op ruim water, prima te doen, maar wel met de nodige uitdagingen.
Zeer variabele wind (in kracht en richting), rotsbodem en de vele kleine (en grote) eilanden dicht bij elkaar, maken het een leuk gebied om in te navigeren.
In de Pilot staan veel aanzichten. Dit om je goed te kunnen oriënteren en vooral te ondersteunen bij het navigeren. Rotspartijen vallen vaak weg tegen de achtergrond en doorgangen en afstanden tussen eilanden zijn soms wat moeilijker te zien.
Menig passagier was na één overstag het overzicht al verloren. Waar gaan we naar toe, dat eiland toch? Of is dat vasteland? De vertaling van een 18 inch plotterscherm of en nog kleiner scherm van een mobiele telefoon naar de eigen visuele interpretatie van de omgeving is een uitdaging.
Geen kaart gekregen van de verhuurder. Alternatief: iedere dag maar gebruik gemaakt van het overzichtsplaatje uit de pilot en daarmee richting en duiding gegeven aan het vaarplan.
Wat je als schipper merkt is dat er veel vragen gesteld worden: ‘Hoe lang duurt het nog voor we er zijn?’, ‘Ik moet toch daar op af sturen?’ ‘De haven is daar, toch?’ Het gebrek aan oriëntatie maakt onervaren zeilers nogal onzeker. Zeker als de wind aantrekt.
Ik moet nog vaak denken aan een oude reclame uit 2005 over moderne technieken. ‘Sla hier rechtsaf’. En mevrouw in auto, slaat direct af en rijdt een haag in. Een reclame van een tijd geleden, grappig, maar ook met een harde waarheid.
We zijn heel erg gewend onze elektronische hulpmiddelen te gebruiken en erop te vertrouwen. Goed? Jazeker, maar zorg dat je op het water ook altijd vertrouwt op je eigen waarnemingen en oriëntatie. Van groot (overzichtskaart) naar klein (navigeren op plotter of telefoon) blijft in mijn ogen toch echt noodzakelijk.
In onze dagelijkse omgeving zijn onze hersenen goed in staat om de omgeving te herkennen en onze oriëntatie te ondersteunen. We herkennen gebouwen, straten, opvallende bouwwerken, etc. Maar op het water hebben we veel minder houvast en is de werking tussen visuele observatie en navigatie hulpmiddelen veel ingewikkelder.
Met alle opvarenden een goed overzicht hebben van de route, maakt een zeiltocht veiliger en vooral ook leuker. Houdt je bemanning betrokken, van het maken van het vaarplan tot en met de uitvoering.